เมื่อเราพูดถึงการ "ดูใจ" หลายครั้งภาพในหัวของผู้ปฏิบัติใหม่คือคนที่ต้องนั่งหลังตรง หลับตา และพยายามไม่ให้คิดอะไร — ซึ่งจริงๆ แล้วไม่จำเป็นเลย