จิตคนเราไม่เคยอิ่มด้วยอกุศล
ใครก็ตามทำความดีให้เกิดขึ้นกับตัวเอง จนมีความสงบ มีความสุข เป็นผู้อิ่ม เป็นผู้เต็ม เป็นผู้ไม่พร่อง คนนั้นก็จะเผื่อแผ่ความสุขความสงบต่อคนที่อยู่รอบข้างด้วยเช่นกัน
อาหารใจของเราจริง ๆ คือความดี
พระครูวินัยธรประเสริฐ ฐานังกโร · สำนักวิปัสสนาพัฒนาทางจิต จ.ตรัง · ๑๕ เมษายน ๒๕๖๑
จิตคนเราไม่เคยอิ่มด้วยอกุศล แต่จะอิ่มด้วยความเป็นกุศลเท่านั้น ความเป็นกุศลจะทำให้ใจเราอิ่มได้ง่าย แต่ถ้าจิตมีความเป็นอกุศล ก็ยากที่จะอิ่ม มีแต่ความรู้สึกพร่อง ทำให้คนเราต้องดิ้นรนขวนขวาย วุ่นวายไปกับการแสวงหาสิ่งต่าง ๆ ไม่รู้จักจบสิ้น เพื่อมาเติมให้ใจเกิดความอิ่มขึ้นมา แต่อาหารใจของเราจริง ๆ คือความดี ความดีเท่านั้นที่ทำให้ใจเราอิ่มใจเราเต็มได้ ถ้าเป็นความไม่ดี ก็มีแต่เต็มกลืน… คือกลืนไม่ลง แล้วก็เป็นทุกข์
เป็นเรื่องอัศจรรย์อย่างหนึ่งว่า จิตยิ่งแคบยิ่งเก็บอกุศลได้มาก แต่เมื่อไหร่ที่ทำจิตให้ว่างให้กว้างออกไป กลายเป็นว่าเก็บของไม่ดีไม่ได้
นี่คือเหตุผลว่าทำไมเราถึงต้องยกจิตขึ้นสู่ความว่าง ทำจิตให้กว้าง แล้วพร้อมที่จะรับรู้ พร้อมที่จะเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น ทำจิตให้ว่างเหมือนอากาศ เหมือนธรรมชาติ… ความว่างของอากาศเขาไม่ปฏิเสธอะไรเลยสักอย่าง ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ต้นไหน อาคารไหน ใครเดินผ่านมา รถวิ่งเร็ววิ่งช้า อากาศก็เป็นอยู่อย่างนั้น ธรรมชาติก็เป็นอยู่อย่างนั้น
สภาพจิตใจของคนเราก็เหมือนกัน ถ้าใครมีจิตใจที่เล็ก ๆ แคบ ๆ เพราะมีตัวตน มีความเป็นเรา อารมณ์อะไรปรากฏเข้ามาในใจ ก็มีอาการกระทบ ๆ ๆ และชอบสะสมในสิ่งที่ทำให้ตัวเองเป็นทุกข์ แต่เมื่อไหร่ที่เราปล่อยจิตให้กว้างเหมือนอากาศ ให้กว้างเหมือนธรรมชาติ ของหนักก็จะร่วงไป เพราะของหนักตั้งลอยอยู่บนอากาศไม่ได้ เหมือนโยนก้อนหินขึ้นสู่อากาศ ก้อนหินไม่สามารถลอยค้างอยู่อย่างนั้นได้ ย่อมตกลงมาเสมอ
ใจที่เต็มไปด้วยกุศล เป็นใจที่กว้าง เป็นใจที่อิสระ มีความสงบ มีความมั่นคงในตัว
