คนมีความสุข
ที่เราบอกว่า โลกนี้มีแต่ทุกข์ มีแต่ความวุ่นวาย แต่คนในโลกนี้ก็อยู่กับความทุกข์ความวุ่นวายเสียเป็นส่วนใหญ่ เลยทำให้บรรยากาศของโลกเราวุ่นวายไปหมด ก็มีแต่คนทุกข์เท่านั้นแหละที่แผ่พลังจิตที่มีทุกข์ออกมา เราก็จะรู้สึกว่าบรรยากาศไม่ค่อยดีเลย เข้าใกล้ก็รู้สึกไม่สบายใจ เห็นแล้วก็ไม่สบายใจ ได้ยินก็เป็นทุกข์ ทุกข์ไปหมดเลย สังเกตดูเวลาเราอยู่ใกล้คนมีความสุข บรรยากาศจะสงบเย็น จะมีความสุข ถ้ามนุษย์รักษาจิตของตนให้ดี ให้มีความสุข อยู่กับบุญ อยู่กับกุศล อยู่กับความรู้สึกดี ๆ โลกนี้ก็จะสงบเย็น
สังเกต คนมีความสุข ความเรียกร้องจะน้อย สุขเมื่อไหร่โลภะจะลดลง แต่ต้องสุขจากธรรม ไม่ใช่สุขจากการได้วัตถุนะ
สุขจากการได้วัตถุ เราจะไม่รู้จักพอ
พระครูวินัยธรประเสริฐ ฐานังกโร · สำนักวิปัสสนาพัฒนาทางจิต จ.ตรัง · ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗
ถ้าสุขจากการได้วัตถุ เราจะไม่รู้จักพอ เพราะสุขได้แป๊บเดียวก็อยากใหม่อีกแล้ว สุขได้แป๊บเดียวก็อยากใหม่อีกแล้ว… อยากไปเรื่อย ๆ ไม่รู้จักจบสิ้น เพราะความอยากหรือโลภะเปรียบเหมือนมหาสมุทรที่ไม่อิ่มด้วยน้ำ ไม่มีวัตถุสิ่งไหนจะมาถมให้เต็มได้ ในขณะเดียวกัน ถึงแม้ว่าธรรมชาติของจิตของเราเวลากว้าง จะกว้างได้เท่าจักรวาล แต่อาศัยความดีเพียงนิดเดียวก็ทำให้จิตรู้สึกอิ่มรู้สึกเต็มขึ้นมาได้ แล้วพร้อมที่จะให้ นี่คือความพิสดารของจิตเรา
เพราะฉะนั้น ถ้าอยากอิ่มอยากเต็ม จงเติมความรู้สึกดี ๆ ให้ตัวเอง อย่าให้พร่อง! ระลึกถึงความดีบ่อย ๆ บางคนทำดีจนเคยชิน จนนึกถึงแล้วก็เฉย ๆ แสดงว่าเรายังทำดีได้มากกว่านั้นอีก ก็ต้องทำดีให้ใหญ่ขึ้นจนเรารู้สึกประทับใจ และภูมิใจในตัวเอง แล้วนึกถึงเมื่อไหร่ก็อิ่มใจที่ได้ทำความดี แสดงว่ากำลังที่จะทำความดีของเรามีมากกว่าเดิม เพราะฉะนั้นต้องทำให้สมกับกำลังของตัวเอง
